Żebyś nie był słabym pokerzystą, musisz nieustannie studiować i poprawiać umiejętności w grze. Potem łatwiej będzie w trakcie gry podejmować ważne decyzje. W tym pomaga pokerzyście kilka informacji – oprócz rozdanych kart, wspólnych kart czy pozycji przy stole chodzi też o styl gry, stosowany przez przeciwników. Hazardzista.org zaleca robić notatki na temat typów pokerzystów.
Styl gry „weak“
Taką nazwą oznacza się słabego pokerzystę. Taki „weak player“ boi się cokolwiek postawić także w sytuacjach, które same się o to proszą. Spójrz na przykład:
Gracz na pozycji środkowej przy stole daje bet w pierwszej turze stawek, wyrównuje (call) tylko jeden przeciwnik na pozycji końcowej, pozostali pasują. Przy kolejnych stawkach pierwszy gracz daje już tylko check, drugi (na końcowej pozycji) stawia, a jego przeciwnik pasuje (fold). Gracza, który w tej chwili wybrał fold śmiało możemy nazwać „weak“. Jako że przy stole zostało już tylko dwóch graczy, powinien więc skorzystać ze środkowej pozycji, postawić i zmusić przeciwnika na pozycji końcowej do foldu – nie jest bowiem zbyt prawdopodobne, aby na flop przyszła karta, której potrzebował.
Informacje o takim słabym pokerzyście możemy potem bardzo dobrze wykorzystać. Dajmy na to, że siedzimy na pozycji big blind, a w ręku mamy 2 i 3 różnych kolorów (offsuit), przeciw sobie mamy już tylko jednego przeciwnika, a na flopie pojawia się AJ5. Dajemy check, przeciwnik też. I teraz przychodzi chwila, na którą czekaliśmy. Jeżeli o swoim przeciwniku nie wiemy nic, logicznie będziemy się bać, że w ręku trzyma na przykład asa, czy może nawet dostał trójkę i specjalnie spowolnia grę. Kiedy jednak wiemy, że chodzi o gracza weak, nie ma się czego obawiać. Jeżeli potem na turnie pojawi się 4, sami zaczniemy obstawiać. Słaby pokerzysta zostawił nas przy stole i teraz będzie zasłużenie cierpiał :-)
Styl gry „tight“
Do typów pokerzystów należy także tzw. „tight player“ – gracz, który gra tylko tymi naprawdę najsilniejszymi kombinacjami (tzw. tight poker). Rozpoznamy go zazwyczaj tak, że sam pokaże jakąś silniejszą kombinację, którą bał się grać i wolał spasować. Znowu zademonstrujemy kilka przykładów, jak postępować wobec tight pokerzysty.
Jeżeli możesz wybrać miejsce przy stole, pamiętaj, że najlepiej jest siedzieć wprawo od tight gracza. Jako że wiemy, że rozgrywa tylko te najsilniejsze kombinacje, nasze bet albo raise zazwyczaj skłoni go do spasowania. A jeśli przypadkiem wyrówna (call) czy nawet sam da (re)raise, wiemy, że ma prawdopodobnie bardzo mocne karty i sami raczej spasujmy. Jako najprostszy przykład posłuży sytuacja, kiedy wszyscy pozostali gracze spasowali, my siedzimy na small blind, a tight gracz na big blind. W tej chwili nie wahajmy się postawić z jakimikolwiek kartami, gracz tight nam prawdopodobnie i tak spasuje, a my bez trudu dostaniemy jego big blind.
Dokładnie odwrotna jest sytuacja, gdy siedzimy aż za tight przeciwnikiem. Jeżeli w danej grze stawia (bet lub raise), musimy zakładać, że ma bardzo mocną kombinację i o ile sami takiej nie mamy, lepiej spasujmy. Nie chcemy przecież niepotrzebnie tracić żetonów.
Styl gry „loose“
„Loose” nazywa się takiego gracza, który wchodzi praktycznie w jakąkolwiek grę a jakiejkolwiek pozycji (gra tzw. loose poker). Jest mu w zasadzie wszystko jedno, jaką kombinację startową ma w ręku i chce doczekać co najmniej do flopa. Oznaczyć gracza jako loose nie jest łatwo, Hazardzista.org znowu radzi poczekać, aż parę razy pokaże swoje karty na końcu handu. Znowu pokażemy sobie także strategię gry z takim graczem.
Jeżeli możemy wybrać miejsce przy stole, tym razem najlepiej jest siedzieć na lewo od loose pokerzysty. Taki gracz co prawda wyrówna niemal każdą stawkę, ale sam zbytecznie nie obstawia, także na nas także nie wywiera presji, a my możemy rozgrywać według siebie. Spójrzmy na praktyczny przykład.
Dostajemy do ręki TT (dwie dziesiątki), po naszym raise wyrównuje tylko jeden gracz, pozostali pasują. Pojawia się flop, a na nim karty 963, każda innego koloru. Stawiamy ¾ wartości banku, przeciwnik znowu wyrównuje. I teraz znowu przychodzi ważny moment. Gdyby nie chodziło o gracza loose, musielibyśmy się obawiać wyższej pary w ręku, a może nawet i trójki (setu). Kiedy jednak wiemy, że chodzi o gracza loose, nie wahamy się znowu postawić. Jest prawdopodobne, że aby wyrównał, wystarczy mu nawet bardzo niska para, a może i as w ręku (high card).
Styl gry „very agressive“
Tu chodzi o przeciwnika, który nawet ze średniej pozycji nie boi się dać bet lub raise. Bardzo agresywny pokerzysta to taki, który na przykład na małej ciemnej daje reraise już danych stawek, a po zakończeniu tej gry pokaże tylko przeciętną kombinację startową (na przykład A5, KJ itp.).
Jeżeli chodzi o pozycję przy stole, najlepiej jest siedzieć na lewo od gracza grającego agresywnie. Jeżeli wtedy wyjdzie nam mocna kombinacja, nie wahamy się wyrównać lub podbić stawki agresywnego gracza. Za to ze średnią lub słabą kombinacją spokojnie pasujemy.
Bardzo agresywny pokerzysta aktywnie rozgrywa nawet przeciętne kombinacje i wciąż stawia (bet) czy podbija. Z takim człowiekiem przy stole powinniśmy sami przyjąć styl gry „tight,“ opisany powyżej.
Styl gry „maniac“
Jeżeli ktoś gra w pokera jak maniac, nawet bardzo agresywny pokerzysta nie sięga mu nawet do kostek. Gracz maniak stawia nieustannie i zbyt wysoko, nawet jeżeli w ręku nie ma zupełnie nic.
Jak pokazaliśmy na przykładach, prowadzenie notatek o przeciwnikach bywa bardzo pożyteczne. Nie możemy im jednak wierzyć bez zastrzeżeń. Musimy uświadamiać sobie, że nawet bardzo agresywny gracz czasami dostaje do ręki dwa króle, a wtedy może się stać, że nas pozbawi sporej kupki żetonów. Także graczowi tight może się skończyć cierpliwość, kiedy mu ukradniemy po raz ósmy z rzędy dużą ciemną i postanowi zablefować ze średnimi kartami. O tym trzeba pamiętać i z góry się z tym liczyć.
